Walther Ulbricht

 

Op 30 juni 1893 is Walther Ulbricht in Leipzig geboren. Vader, Ernst August Ulbricht, was sympathisant van de socialisten. Toch maakt hij later de omwenteling naar de communisten van de KPD en besloot ook lid te worden van die partij.

In 1907 verlaat Walther de school en moet een ambacht leren, net zoals zijn ouders dat ook hebben gedaan. Hij begint in dat jaar dan ook met een opleiding tot meubelmaker. Door zijn werkdag van tien uur, houdt hij maar weinig tijd over om zich met politiek te bemoeien. Hij gebruikt zijn tijd liever om te sporten bij de arbeidersturnvereniging.
In 1911 rondt hij zijn opleiding tot meubelmaker af. Hij trekt tot ongeveer zomer 1912 door: België, Nederland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië. Bij terugkomst wordt hij al snel lid van de socialistische SPD.

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog deelt hij pamfletten uit. De pamfletten bevatten een oproep om de oorlog te stoppen. Op 23 mei 1915 wordt hij echter zelf  opgeroepen om te gaan vechten voor de Duitse keizer.
In 1917 loopt hij malaria op en na een aantal maanden wordt hij uit het ziekenhuis ontslagen. Na de overwinning van Duitsland op Rusland wordt zijn eenheid naar het Westfront gestuurd. Op de reis naar het Westfront is zo’n tweederde van zijn eenheid gedeserteerd. Zo ook Walther Ulbricht, die bij Leipzig uit de trein springt. Na een aantal dagen wordt hij opgepakt en moet naar de gevangenis toe.
Na zijn straf, moet hij wederom naar het Westfront toe gaan. In zijn bepakking zitten verscheidene politieke pamfletten. Op het bij dragen van politieke pamfletten staat een gevangenisstraf. Walther Ulbricht moet, na de ontdekking van de pamfletten, wederom de gevangenis in.
Het lukt hem al snel om de gevangenis te ontvluchten. Hij bedenkt zich geen twee keer en vlucht naar zijn geboortestad.
In Leipzig profileert hij zich als revolutionair. Hij spreekt in uniform groepen soldaten en burgers toe. Zij waren echter weinig geïnteresseerd in Ulbricht.
In 1920 wordt hij lid van de communistische KPD. Hij werkt dag en nacht voor de partij. Ulbrichts taak is het maken van propagandamateriaal.Nadat hij verschillende keren is opgepakt door de politie, o.a. voor wapenleveranties aan de KPD, houdt hij zich vaker aan de wet. Dit mogelijk om verdere vervolging tegen te gaan. 

Eind jaren ’20 en begin jaren ’30 moet hij het veelvuldig in discussies opnemen tegen ‘Joseph Goebbels’ districtsleider van de Nazipartij.
Na Hitlers machtsovername wordt de KPD al snel verboden. Communisten worden vervolgt en opgesloten in concentratiekampen. Ulbricht weet echter de dans te ontspringen en vlucht in 1933 het land uit. Hij reist in zijn ballingschap veel tussen Parijs, Praag en Moskou. In 1935 word Ulbricht één van de grote mannen van de communistische partij. 

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkt hij voor een Russische radiozender, Radio Moskou. Via deze zender probeert hij Duitstalige mensen op te roepen om voor het communisme te kiezen en te vechten tegen het fascisme. In de slag om Stalingrad roept hij Duitse soldaten op, via een geluidsinstallatie, om over te lopen. Dit heeft echter weinig effect.  

Direct na de oorlog brengen de Russen hem en een aantal kameraden, bekent als de ‘Groep Ulbricht’, naar Berlijn om daar sleutel posities in te nemen. De Sovjet-unie is er alles aan geboden om toch vooral betrouwbare communisten op belangrijke posities te hebben. Ulbricht zet zich in voor een snelle heroprichting van de KPD en de samenvoeging met de SPD tot de SED.



Walther Ulbricht in 1948

Jarenlang is hij de nummer twee van het land achter Wilhelm Pieck. Ulbricht is van 1946 tot 1950 voorzitter van de SED. In 1950 werd hij echter Secretaris-generaal van het centraalcomité van de SED. Feitelijk de belangrijkste post van het land. Maar na de opstand van 1953, en zijn zwakke optreden daar tegen, wordt hij Eerste-secretaris. Zelfde positie, zelfde hoeveelheid macht echter alleen een andere naam.  

Jarenlang vluchten steeds meer mensen weg uit de DDR. Vooral veel jongeren willen meer vrijheid in hun leven en gaan naar het Westen toe. De stroom aan vertrekkende jonge arbeidskrachten is een aderlating voor het land en een doorn in het oog van Ulbricht. In 1961 geeft hij dan ook de opdracht tot het optrekken van een muur om zo een permanente grens te maken tussen oost en west. 



Postzegel met Ulbricht

Tot 1971 is hij de grootste man van het land, in dat jaar wordt hij opgevolgd door Erich Honecker. In 1973, tijdens de 10de wereldjongerendagen, sterft hij in het gastenhuis van de regering. De jongerendagen worden niet afgelast of onderbroken. Al snel na zijn dood wordt zijn naam uit de geschiedenisboekjes van de DDR gewist.

Terug